ΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ

Plot

Θριαμβευτική κινηματογραφική επιστροφή του Πάολο Σορεντίνο, η οποία επιβεβαιώνει τη θέση του ως ενός από τους πιο επιφανείς και σπουδαίους σκηνοθέτες του σημερινού ευρωπαϊκού σινεμά. Ταινία έναρξης του Φεστιβάλ Βενετίας το 2025, όπου και ο υπέροχος πρωταγωνιστής Τόνι Σερβίλο κέρδισε το Βραβείο Ανδρικής Ερμηνείας.

Ο Μαριάνο Ντε Σάντις είναι ο Πρόεδρος της Ιταλίας, ένας άνθρωπος που βρίσκεται στις τελευταίες ημέρες της θητείας του και χαίρει γενικού σεβασμού για την ηθική ακεραιότητα και τη συγκρατημένη του στάση στην πολιτική. Χήρος, πιστός καθολικός και πρώην ανώτατος δικαστής, αντιμετωπίζει την εξουσία περισσότερο ως τελετουργικό καθήκον παρά ως πεδίο άσκησης ισχύος. Στο πλευρό του βρίσκεται η κόρη του, Ντοροτέα, νομικός και η ίδια, η οποία δυσφορεί με τη διαρκή του αναβλητικότητα και την αδυναμία του να πάρει ξεκάθαρες αποφάσεις.

Καθώς οι μέρες κυλούν αργά, ο Μαριάνο καλείται να αποφασίσει για τρία κρίσιμα ζητήματα: την υπογραφή ενός νομοσχεδίου για τη νομιμοποίηση της ευθανασίας και δύο αιτήματα προεδρικής χάρης, που αφορούν εγκλήματα τα οποία έγιναν μέσα σε συνθήκες ανθρώπινης απόγνωσης.

Ανάμεσα σε στιγμές μοναχικής περισυλλογής, μικρές μυστικές απολαύσεις και τη διαρκή ανάμνηση της νεκρής συζύγου του, ο Ντε Σάντις έρχεται αντιμέτωπος με τα όρια της ευθύνης, της ηθικής και της προσωπικής του σιωπής και καλείται να πάρει αποφάσεις.

Ο Πάολο Σορεντίνο, ένας από τους σημαντικότερους δημιουργούς του σύγχρονου ιταλικού κινηματογράφου, ο οποίος έχει διαμορφώσει ένα απολύτως αναγνωρίσιμο και διεθνώς καταξιωμένο κινηματογραφικό σύμπαν («Η Τέλεια Ομορφιά», «Il Divo», «Νιότη», «Το Χέρι του Θεού», «This Must Be the Place»), επιστρέφει με την ωριμότερη ίσως ταινία του - και πάλι παρέα με τον αγαπημένο του πρωταγωνιστή, Τόνι Σερβίλο. Με μια πορεία που του έχει αποφέρει δύο βραβεία στις Κάννες, 4 βραβεία της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας και 6 βραβεία στο Φεστιβάλ της Βενετίας, όπως και το Όσκαρ Διεθνούς Ταινίας (για την «Τέλεια Ομορφιά»), κάθε νέα ταινία του Σορεντίνο αντιμετωπίζεται ως καλλιτεχνικό γεγονός και όχι τυχαία: το έργο του συνδυάζει τον στοχασμό με τη θεατρικότητα και τη μελαγχολία με το παράδοξο, επιβεβαιώνοντας διαρκώς τη θέση του ως κεντρικής μορφής του ευρωπαϊκού σινεμά.

Μαζί του ξανά βρίσκουμε και τον σπουδαίο Τόνι Σερβίλο, διαχρονικό συνοδοιπόρο και καλλιτεχνικό alter ego του Σορεντίνο. Η επανένωσή του με τον Σορεντίνο στο «Μεγαλείο», μετά από μεγάλες επιτυχίες όπως τα «Il Divo» και «Τέλεια Ομορφιά», ενισχύει τη δύναμη μιας δημιουργικής σχέσης μεγάλης διάρκειας και ποιότητας, η οποία συνεχίζει να εξελίσσεται με ωριμότητα και βάθος.

Το «Μεγαλείο» αποτελεί ίσως την πιο ελεγειακή, ώριμη και σοφή ταινία του Σορεντίνο: έναν ήρεμο, στοχαστικό κινηματογραφικό διαλογισμό πάνω στον χρόνο, τη μοναξιά και τη στάση του ανθρώπου απέναντι στα μεγάλα και μικρά διλήμματα της ζωής. Η ερμηνεία του Σερβίλο, χαμηλόφωνη και εσωτερική, συνομιλεί ιδανικά με το ύφος του σκηνοθέτη, συνθέτοντας ένα έργο που δεν βιάζεται να συγκινήσει, αλλά μένει στη μνήμη ως μια ώριμη, μελαγχολική και βαθιά ουσιαστική κινηματογραφική εμπειρία.

Ο σκηνοθέτης Πάολο Σορεντίνο μιλά για την ταινία

Το «Μεγαλείο» είναι μια ταινία για την αγάπη.

Για αυτόν τον ανεξάντλητο κινητήρα που γεννά αμφιβολίες, ζήλια, τρυφερότητα, συγκίνηση, υπευθυνότητα και κατανόηση της ίδιας της ζωής.

Η αγάπη και όλες οι περίπλοκες εκφάνσεις της βιώνονται μέσα από τα μάτια του Μαριάνο Ντε Σάντις, ενός εντελώς μυθοπλαστικού, αλλά ταυτόχρονα και πιστευτού Προέδρου της Ιταλικής Δημοκρατίας.

Ο Μαριάνο Ντε Σάντις αγαπά τη σύζυγό του, που έχασε πριν χρόνια, αγαπά την κόρη και τον γιο του, αγαπά και το χάσμα μεταξύ των γενεών που τους χωρίζει. Αγαπά το ποινικό δίκαιο, το οποίο έχει μελετήσει όλη του τη ζωή.

Πίσω από τη σοβαρή και αυστηρή συμπεριφορά του, ο Μαριάνο Ντε Σάντις είναι ένας άνθρωπος γεμάτος αγάπη.

Το «Μεγαλείο» είναι μια ταινία για την αμφιβολία.

Και την ανάγκη να την αγκαλιάσουμε. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα στο χώρο της πολιτικής, και ακόμη περισσότερο στη σημερινή εποχή, σε έναν κόσμο όπου οι πολιτικοί παρουσιάζουν συχνά ένα άκαμπτο σύνολο βεβαιοτήτων που δεν παράγει παρά ζημιές, συγκρούσεις και δυσαρέσκεια. Μια στάση που υπονομεύει τη συλλογική ευημερία, τον ουσιαστικό διάλογο και τη γενική αρμονία.

Ο Μαριάνο Ντε Σάντις είναι ένας άνθρωπος που καθοδηγείται από την αμφιβολία.

Το «Μεγαλείο» είναι μια ταινία για την αίσθηση ευθύνης.

Ακόμη μια ιδιότητα, την οποία θα έπρεπε να έχουμε όλοι μας, αλλά η οποία, θα έπρεπε, πάνω απ' όλα, να χαρακτηρίζει τους πολιτικούς, εκείνους που εκπροσωπούν άλλους ανθρώπους και καθοδηγούν ή διαμορφώνουν τις αποφάσεις.

Η απουσία υπευθυνότητας είναι κάτι που το νιώθουμε βαθιά· μια σχεδόν σκόπιμη αποφυγή που σήμερα μεταφράζεται σε κενές επιδείξεις και επιδεικτικές στάσεις ισχύος - επιβλαβείς, αν όχι ευθέως επικίνδυνες.

Ο Μαριάνο Ντε Σάντις είναι υπεύθυνος άνθρωπος.

Το «Μεγαλείο» είναι μια ταινία για την πατρότητα.

Οι πολιτικοί αξίζουν αυτόν τον χαρακτηρισμό μόνο όταν ενσαρκώνουν την ευγενή, καθησυχαστική ιδιότητα της πατρότητας, και όχι αν υποκύπτουν στον ρόλο του απείθαρχου παιδιού, αγαπητή συνήθεια ορισμένων πολιτικών στις μέρες μας.

Ο Μαριάνο Ντε Σάντις είναι ένας ευγενής πατέρας. Ωστόσο, ως ένας έξυπνος άνθρωπος που καθοδηγείται από την αμφιβολία, ξέρει πότε είναι η ώρα να γίνει και πάλι γιος.

Καθώς προχωρά η ηλικία και το παρόν αρχίζει να γίνεται ακατανόητο, αντί να το περιφρονεί ή να χάνεται σε μάταιες κρίσεις νοσταλγίας, ανοίγεται στο παρόν μέσω των παιδιών του, τα οποία είναι καλύτερα εξοπλισμένα για να κατανοήσουν τον κόσμο γύρω τους. Και τα εμπιστεύεται.

Ο Μαριάνο Ντε Σάντις είναι ένας αξιοθαύμαστος πατέρας.

Το «Μεγαλείο» είναι μια ταινία για ένα ηθικό δίλημμα.

Το αν πρέπει να δοθεί χάρη σε δύο άτομα που έχουν διαπράξει φόνο, υπό συνθήκες που ίσως θα μπορούσαν να γίνουν κατανοητές.

Το αν μπορεί να υπογραφεί ένα αμφιλεγόμενο νομοσχέδιο για την ευθανασία από έναν πιστό καθολικό.

Όταν ήμουν νέος, με εντυπωσίασε βαθιά το έργο του Κισλόφσκι «Δεκάλογος», ένα αριστούργημα που επικεντρώνεται εξ ολοκλήρου σε ηθικά διλήμματα. Το σημαντικότερο είδος πλοκής, η μόνη πραγματικά συναρπαστική αφήγηση. Περισσότερο από οποιοδήποτε θρίλερ.

Δεν πιστεύω ότι έχω πλησιάσει ούτε κατά διάνοια τη μεγαλοφυΐα του Κισλόφσκι, ούτε το βάθος με το οποίο αντιμετώπιζε τα ηθικά θέματα, αλλά ένιωσα την ανάγκη να προσπαθήσω όπως και να ‘χει, και μάλιστα σε μια ιστορική στιγμή όπου η ηθική φαίνεται ότι είναι μερικές φορές προαιρετική, αόριστη ή αδιαφανής - ή, πολύ συχνά, την επικαλούνται μόνο για πρακτικούς λόγους.

Η ηθική είναι σοβαρή υπόθεση. Κρατάει όρθιο τον κόσμο.

Και ο Μαριάνο Ντε Σάντις είναι ένας σοβαρός άνθρωπος.