ΜΙΚΡΉ ΙΣΤΟΡΙΑ ΑΠΙΣΤΊΑΣ

Plot

Μια τυχαία γνωριμία εξελίσσεται σε μια παθιασμένη εξωσυζυγική σχέση… αλλά σύντομα μετατρέπεται σε επικίνδυνη εμμονή, στη «Μικρή Ιστορία Απιστίας».

Όταν η Λέα γνωρίζει τυχαία τον Ρόκο σε ένα μπαρ, η αμοιβαία έλξη τους είναι ακαριαία. Σύντομα ξεκινά ανάμεσά τους μια παθιασμένη σχέση που εκτυλίσσεται μέσα από σύντομες συναντήσεις σε ένα δωμάτιο ξενοδοχείου, κρυφή φυσικά από τους εκατέρωθεν συντρόφους τους. Εκεί, οι δυο τους δημιουργούν έναν εύθραυστο κόσμο επιθυμίας και μυστικών - έναν κόσμο που μοιάζει αρχικά με μια συνηθισμένη ιστορία απιστίας.

Όμως, όσο περνά ο καιρός, η Λέα βυθίζεται όλο και περισσότερο στην ανάγκη της να βρίσκεται κοντά στον Ρόκο, ανάγκη που σταδιακά μετατρέπεται σε εμμονή και την οδηγεί να διεισδύει όλο και βαθύτερα στην καθημερινότητά του. Έτσι, οι ζωές δύο ζευγαριών -της Λέα και του Αντρέα, και του Ρόκο με τη Σετσίλια- αρχίζουν να μπλέκονται επικίνδυνα, καθώς τα όρια ανάμεσα στα μυστικά και την πραγματικότητα γίνονται όλο και πιο θολά.

Αυτό που ξεκινά ως μια φευγαλέα ερωτική περιπέτεια εξελίσσεται σε ένα παιχνίδι επιθυμίας, εξουσίας και εξαπάτησης, οδηγώντας όλους τους εμπλεκόμενους σε μια αναπόφευκτη σύγκρουση…

Η «Μικρή Ιστορία Απιστίας» σηματοδοτεί το σκηνοθετικό ντεμπούτο της Λουντοβίκα Ραμπόλντι, μιας από τις πλέον δραστήριες και καθιερωμένες σεναριογράφους στον κινηματογραφικό και τηλεοπτικό χώρο της Ιταλίας. Με μακρά πορεία στον κινηματογράφο και την τηλεόραση, η Ραμπόλντι έχει υπογράψει τα σενάρια για ορισμένα από τα πιο επιτυχημένα και πολυσυζητημένα έργα των τελευταίων ετών, μεταξύ των οποίων η εμβληματική σειρά «Gomorra» (Sky), το «The Bad Guy» (Amazon), αλλά και η ταινία «ο Προδότης» του Μάρκο Μπελόκιο, η οποία παρουσιάστηκε στο διαγωνιστικό τμήμα στο Φεστιβάλ Καννών και της χάρισε τα σημαντικά ιταλικά βραβεία David di Donatello και Nastro d’Argento. Έχει επίσης συνεργαστεί με δημιουργούς όπως ο Γκαμπριέλε Σαλβατόρε («The Invisible Boy») και ο Μπερνάρντο Μπερτολούτσι στην τελευταία του ταινία, «The Echo Chamber», καθιερώνοντας το όνομά της ως μία δυναμική φωνή της ιταλικής σεναριογραφίας.

Με αυτή την ταινία η Ραμπόλντι περνά για πρώτη φορά πίσω από την κάμερα, μια απόφαση που πήρε χάρη και στην επιθυμία της να πει τη συγκεκριμένη ιστορία. Όπως σημειώνει η ίδια: «Μετά από χρόνια που έγραφα σενάρια για άλλους σκηνοθέτες, αποφάσισα να κάνω το σκηνοθετικό μου ντεμπούτο με αυτήν εδώ την ιστορία για να εξερευνήσω την πολυπλοκότητα των σχέσεων με έναν πολύ προσωπικό τρόπο. Ήθελα να μιλήσω για τα ερωτήματα που με απασχολούν σχετικά με την αγνότητα, την προδοσία, την επιθυμία και το μυστήριο που πάντα αντιπροσωπεύει ο Άλλος».

Στον πρωταγωνιστικό ρόλο η βετεράνος του ευρωπαϊκού σινεμά και αγαπημένη του ελληνικού κοινού, Βαλέρια Γκολίνο. Με διεθνή καριέρα που εκτείνεται από τον ιταλικό και τον γαλλικό κινηματογράφο έως το Χόλιγουντ, η ελληνικής καταγωγής Γκολίνο έχει τιμηθεί δύο φορές με το βραβείο Coppa Volpi στο Φεστιβάλ Βενετίας και έχει πρωταγωνιστήσει σε ταινίες όπως το «Rain Man», το «Respiro» και το «Portrait of a Lady on Fire» μεταξύ πολλών άλλων. Τα τελευταία χρόνια έχει διακριθεί και ως σκηνοθέτης, με τις ταινίες της  «Miele» και «Euphoria» να κάνουν πρεμιέρα στο τμήμα Ένα Κάποιο Βλέμμα του Φεστιβάλ Καννών.

Τον Ρόκο ενσαρκώνει ο Αντριάνο Τζιανίνι, καταξιωμένος Ιταλός ηθοποιός της γενιάς του, με μια πορεία που εκτείνεται σε διεθνείς κινηματογραφικές και τηλεοπτικές παραγωγές. Έχει συνεργαστεί με σκηνοθέτες όπως ο Πάολο Σορεντίνο («The Consequences of Love»), ο Στίβεν Σόντερμπεργκ («Ocean’s Twelve») και ο Νάνι Μορέτι («Tre Piani»), ενώ πρόσφατα απέσπασε εξαιρετικές κριτικές για τη συμμετοχή του στη σειρά «Supersex». Παράλληλα, έχει διακριθεί και ως ηθοποιός μεταγλωττίσεων, δανείζοντας τη φωνή του σε μεταγλωττίσεις εμβληματικών διεθνών ηθοποιών.

Στο ρόλο της Λέα συναντάμε την Πιλάρ Φολιάτι, μία από τις πιο δημοφιλείς ηθοποιούς της νεότερης γενιάς του ιταλικού κινηματογράφου και της τηλεόρασης. Απόφοιτος της φημισμένης Ακαδημίας Δραματικής Τέχνης Silvio D’Amico, η Φολιάτι έγινε ευρύτερα γνωστή μέσα από επιτυχημένες τηλεοπτικές παραγωγές όπως το «Un Passo dal Cielo» και το «Odio il Natale», ενώ τα τελευταία χρόνια έχει εδραιώσει την παρουσία της και στη μεγάλη οθόνη, υπογράφοντας μάλιστα και το σκηνοθετικό της ντεμπούτο με την ταινία «Romantiche».

Με το «Μικρή Ιστορία Απιστίας», η Ραμπόλντι συνθέτει ένα κομψό και πολυεπίπεδο κινηματογραφικό παιχνίδι σχέσεων, όπου ο έρωτας, η επιθυμία και η προδοσία λειτουργούν ως καταλύτες που φέρνουν τους χαρακτήρες αντιμέτωπους με τις πιο κρυφές πλευρές του εαυτού τους. Μέσα από μια αριστοτεχνικά ισορροπημένη αφήγηση που κινείται ανάμεσα στο ρομαντικό δράμα και το ψυχολογικό θρίλερ, η ταινία εξερευνά την αινιγματική φύση των ανθρώπινων δεσμών και τα όρια ανάμεσα στην οικειότητα και το μυστήριο που πάντα χωρίζει δύο ανθρώπους.

H σκηνοθέτης Λουντοβίκα Ραμπόλντι

μιλά για την ταινία

Έγραψα το πρώτο προσχέδιο αυτής της ιστορίας πριν από πολλά χρόνια. Ήμουν είκοσι πέντε χρονών και με διακατείχαν αδιαπραγμάτευτες ιδέες για τις σχέσεις - το είδος της δογματικής απολυτότητας που μπορεί να έχει κανείς μόνο όταν βρίσκεται αντιμέτωπος με πράγματα, για τα οποία δεν γνωρίζει τίποτα στην πραγματικότητα.

Όταν, μετά από χρόνια, ξέθαψα το παλιό αυτό σενάριο, συνειδητοποίησα ότι εξακολουθούσα να βρίσκομαι μπροστά στα ίδια ερωτήματα όπως τότε. Τι είναι τελικά ένα ζευγάρι; Πώς λειτουργεί; Ποια είναι τα όριά του; Τι το κρατά ενωμένο και τι το οδηγεί στην κατάρρευση; Τι επιτρέπεται και τι όχι στην ένωση δύο ανθρώπων; Μόνο που αυτή τη φορά δεν είχα πια καμία απάντηση - ή τουλάχιστον καμία απάντηση τόσο βέβαιη όσο παλιά.

«Δεν υπάρχει τίποτα πιο αδιαπέραστο από ένα ζευγάρι. Δεν μπορείς να το καταλάβεις, ακόμη κι όταν είσαι μέρος του», γράφει η Γιασμίνα Ρεζά στο βιβλίο της «Felici i felici». Κι αν δεν μπορεί να το καταλάβει εκείνη, τι πιθανότητες έχω να το καταλάβω εγώ; Από την άλλη πλευρά, είναι ακριβώς αυτό το μυστηριώδες και αδιαπέραστο που αξίζει να εξερευνήσει κανείς.

Κάπως έτσι γεννήθηκε η ιδέα να κάνω με αυτή την ιστορία το σκηνοθετικό μου ντεμπούτο, να αναζητήσω μια προσωπική διαδρομή μέσα στο πιο «πολυφορεμένο» θέμα του κόσμου: εκείνος, εκείνη και ο άλλος σύντροφος…  και η άλλη σύντροφος. Είχα στο μυαλό μου έναν πολύ συγκεκριμένο τόνο και ρυθμό: τα ήσυχα απογεύματα σε ένα φτηνό ξενοδοχείο, οι κουβέντες μετά το σεξ, τα ψέματα που λέγονται κοιτώντας τον άλλον στα μάτια, το γέλιο ανθρώπων που γελούν μαζί για πρώτη φορά, αλλά και η ανησυχία, όταν νιώθεις τη ζωή σου να ξεγλιστρά μέσα από τα χέρια σου.

Ήθελα να είναι μια σοβαρή ταινία, χωρίς όμως να γίνει βαριά ή μελοδραματική, γιατί βρίσκω ότι η ειρωνεία είναι το πιο «κοφτερό» εργαλείο. Ταυτόχρονα, επιδίωξα έναν αφηγηματικό ρυθμό που να παρασύρει τον θεατή, να τον παραπλανά και να τον θέτει διαρκώς μπροστά σε ερωτήματα, όπως συμβαίνει σε ένα μυστήριο ή ένα ψυχολογικό θρίλερ. Ο συνδυασμός αυτών των τριών στοιχείων -ρομαντισμός, ειρωνεία και θρίλερ- ήταν η μεγαλύτερη πρόκληση.

Προσπάθησα να παρατηρήσω αυτούς τους τέσσερις χαρακτήρες από τη σωστή απόσταση, όπως ακριβώς ο πρωταγωνιστής παρατηρεί τα μυρμήγκια του μέσα στο γυάλινο κουτί. Είναι πλάσματα που παλεύουν, χωρίς να γνωρίζουν ότι ο κόσμος δεν τελειώνει μέσα σε αυτό το κουτί από πλεξιγκλάς.

Αφηγήθηκα τις ιστορίες τους χωρίς να κρίνω κανέναν, καθρεφτίζοντας τον εαυτό μου στον καθένα από αυτούς - γιατί όλοι μας έχουμε απατήσει, όλοι μας έχουμε απατηθεί, ή έχουμε υπάρξει κάποτε «ο άλλος άντρας» ή «η άλλη γυναίκα».

Και μέσα σε αυτό το «στραβό» τετράγωνο ήθελα να δημιουργήσω έναν δεσμό ανάμεσα στις δύο γυναίκες, έναν δεσμό μέσα από τον οποίο η μία σώζει την άλλη, προσφέροντάς της μια διαφορετική οπτική και τα εργαλεία για να βγει από το κουτί, μέσα στο οποίο έχει περιορίσει τον κόσμο της.

Στο τέλος συνειδητοποίησα ότι η μόνη «σωστή» στάση απέναντι στο μυστήριο είναι η αποδοχή του. Η αποδοχή της ύπαρξης του άλλου ανθρώπου -της κρυφής, εσωτερικής ζωής του, των επιθυμιών και των ονείρων του- αλλά και της δικής μας.

Και ότι η ζωή ως ζευγάρι είναι, όπως στην εναρκτήρια σκηνή της ταινίας, ένα παιχνίδι σκάκι: όσο καλή κι αν είναι η στρατηγική σου, τίποτα δεν μπορεί να σε προστατεύσει από το να δεχτείς ένα χτύπημα.